Psoriasis

Sommige mensen hebben een geheim talent, ze kunnen iets ‘speciaals’. Je gelooft het misschien niet, maar ik kan het dus in de zomer laten sneeuwen. Hoe? Ik wrijf gewoon even over mijn ellebogen en hoppa, de sneeuw komt je tegemoet gedwarreld. Klinkt dat wat gek? Voor veel mensen wel, voor mensen met psoriasis niet en laat mij nou net één van die laatste groep zijn. Ik heb de bof dat psoriasis in mijn DNA zit en mijn immuunsysteem dus een foutje in zich heeft. Het komt erop neer dat mijn opperhuid zich te snel vernieuwd waardoor ik rode, jeukende plakkaten huid heb die schilferen. Dat is dus die sneeuw en dit concentreert zich bij mij voornamelijk op mijn armen, ellebogen, hoofdhuid en benen. En dit zorgt natuurlijk voor de nodige blikken.

Ik werd genezen

Zodra mijn ellebogen te zien zijn is het eigenlijk direct raak. Mensen kijken of ze loeren ongegeneerd. Dat kijken is te vergelijken met het kijken naar een zweetvlek onder de arm van je collega. Je weet dat je niet mag kijken, maar toch zitten je ogen ineens in die oksel. Het overkomt de beste en nu zou je zeggen dat ik al best wel gewend zou moeten zijn aan die starende blikken, maar dat valt dus tegen. In de winter loop je er niet zo bloot bij en kijken de mensen dus een stuk minder. Die knallers op mijn ellebogen zitten dan gewoon ingepakt en zo raak ik dat kijken een beetje ontwent. Deze winter loopt voor mij alleen net iets anders. Ik ben namelijk as we speak op vakantie in Vietnam. Nu moet ik ineens midden in de winter hemdjes en korte broeken dragen, net op het moment ook dat ik het meest last heb van mijn huid. Precies daarover kan ik mij dan weer ver voor de reis al zorgen over maken. Mensen gaan weer kijken en ik wilde geen herhaling van vorig jaar toen ik tijdens een busreis van tien uur werd betast door een meneer en zogenaamd werd ‘genezen’. I had my fair share denk ik zo. 

Daarom was het deze 52Challenge mijn uitdaging om me niet druk te maken over mijn psoriasis en de toekomstige starende blikken. Invloed heb ik er tenslotte toch niet op, maar weet je dat dit echt één van mijn moeilijkste challenges ooit was? En dat terwijl ik juist zo naar deze vakantie uit heb gekeken omdat ik naar de zon ga. Warmte, zon en zee doen namelijk wonderen voor mijn huid. Ik wil dus aan de ene kant supergraag zo bloot mogelijk rondlopen, maar aan de andere kant wil ik mezelf ook graag verstoppen.

Een broek vol sneeuw

Mijn taak om het volledig los te laten is helaas niet gelukt. Wel in grote lijnen, maar er kwamen een paar momenten voorbij die mij er direct weer aan deden herinneren… Eventjes met m’n ellebogen leunen op mijn zwarte broek zorgt bijvoorbeeld voor een best gênant tafereel: een broek die wit ziet van mijn huidschilfers. Oh oeps… Even afkloppen maar onderwijl ik aangestaard word. Ik denk oprecht dat dit nooit went hoe hard ik mijn best ook doe om het los te laten. Dan zit er voor mij helaas maar één ding op: vaker op vakantie gaan naar een zonnig oord. Hè, wat vervelend nou 😉